Waarom alles saai werd... en dat achteraf mijn grootste doorbraak bleek.
Persoonlijke groei wordt vaak voorgesteld als iets moois.
Alsof je op een ochtend wakker wordt, plots weet wat je wil, de juiste mensen ontmoet
en vol enthousiasme aan een nieuw hoofdstuk begint.
Mijn ervaring was helemaal anders.
Mijn groei begon helemaal niet met enthousiasme.
Ze begon met verveling.
Niet het soort verveling waarbij je even niet weet wat je met je vrije namiddag moet doen.
Nee. Alles voelde saai.
Niets gaf me nog een echte trigger.
Ik geraakte geen millimeter vooruit.
Niet in mijn gedachten, niet in mijn leven. Ik kreeg niets gerealiseerd.
Ik werd nergens nog echt blij van, maar ook nergens verdrietig.
Alsof ik vastzat in een leven zonder kleur.
Ik begon zelfs te denken dat ik antisocialer werd.
Waarom had ik geen zin meer om af te spreken?
Waarom keek ik nergens nog naar uit?
Waarom voelde alles zo... vlak?
Achteraf bekeken was dat helemaal niet het begin van mijn stilstand.
Het was het begin van mijn groei.
Herken jij dat gevoel?
Dat dingen waar je vroeger enthousiast van werd, je vandaag eigenlijk niets meer doen?
Dat gesprekken je leeg achterlaten?
Dat je activiteiten blijft doen omdat je ze altijd gedaan hebt, terwijl je diep vanbinnen voelt
dat ze je niets meer brengen?
Of dat je voortdurend denkt: "Is dit het nu?"
Lange tijd dacht ik dat ik mijn motivatie kwijt was.
Dat ik harder mijn best moest doen.
Dat ik mezelf gewoon eens bij elkaar moest rapen.
Weet je wat ik achteraf pas begon te beseffen?
Misschien lag het helemaal niet aan mij.
Misschien was ik mijn omgeving ontgroeid.
Niet omdat de mensen rondom mij slechte mensen waren of omdat bepaalde plaatsen fout waren.
Maar omdat ze simpelweg niet langer pasten bij wie ik aan het worden was.
Wanneer we het over energie hebben, denken veel mensen meteen aan spiritualiteit of aan iets zweverigs.
Toch kunnen we het ook heel concreet bekijken.
Onze omgeving beïnvloedt voortdurend hoe we ons voelen.
Mensen kunnen ons inspireren of uitputten. Een job kan ons uitdagen of leegtrekken. Sommige gesprekken
geven rust, terwijl andere ons hoofd urenlang gevuld houden. Sommige plaatsen zorgen ervoor dat
ons lichaam ontspant, andere houden ons zenuwstelsel onbewust voortdurend alert.
Veel mensen noemen dat energie.
Maar je kan het ook benoemen als omgevingsinvloeden, prikkels of veiligheid.
De naam maakt eigenlijk weinig uit.
Het effect is hetzelfde.
En wat als de verveling eigenlijk niet het echte verhaal is?
Wat mij het meeste verraste, was niet de verveling zelf.
Het was wat erachter bleek te zitten.
Ruimte.
Want pas toen ik stopte met mezelf voortdurend af te leiden en te forceren, begon ik te voelen
hoeveel plaats er eigenlijk was ontstaan.
En die ruimte voelde allesbehalve aangenaam.
We proberen die lege ruimte namelijk zo snel mogelijk opnieuw op te vullen.
Met werk, sociale media, eten. Met nog een opleiding. Met een nieuwe relatie.
Of door terug te grijpen naar mensen en gewoontes die eigenlijk al lang niet meer bij ons passen,
maar wel vertrouwd voelen.
Misschien is dat net het minst besproken stukje van persoonlijke groei.
Die periode waarin je oude leven niet meer klopt, maar je nieuwe leven zich ook nog niet heeft laten zien.
Je weet alleen dat het anders moet. Maar niet hoe.
En precies daar keren veel mensen terug.
Terug naar wat ze kennen omdat het comfortabel voelt, omdat het hen minder moeite kost,
omdat het vertrouwd aanvoelt, omdat het hen zekerheid geeft.
Hieruit heb ik één ding geleerd.
Vertrouwd is niet hetzelfde als vervullend.
Comfortabel is niet hetzelfde als juist.
Net daar ligt volgens mij het echte kantelpunt.
Mijn echte kantelpunt kwam niet toen ik begon te beseffen wat ik eigenlijk met mijn leven wilde doen.
Dat besef was er al na mijn burn-out.
Toch keerde ik terug naar mijn oude leven, omdat ik er nog niet klaar voor was om echt te kiezen.
Mijn kantelpunt kwam pas op het moment dat ik durfde toegeven dat ik niet langer kon blijven
leven op een manier die niet meer bij mij paste.
En dat is iets helemaal anders.
Vanaf dat moment begon het loslaten.
Niet allemaal tegelijk.
Maar beetje bij beetje.
Mensen, gewoontes, plaatsen, verwachtingen.
En misschien nog het moeilijkste van allemaal... de versie van mezelf waarvan ik dacht dat ik die moest blijven.
Pas daarna kwam de groei.
Veel minder spectaculair dan ik altijd had gedacht, maar wel rustig aan.
Stap voor stap begon ik opnieuw nieuwsgierig te worden.
Ik kreeg opnieuw ideeën.
Nieuwe mensen kwamen op mijn pad.
Ik voelde weer zin om iets op te bouwen.
Omdat er eindelijk ruimte was ontstaan om opnieuw te voelen wat écht bij mij paste.
En toen besefte ik misschien wel
het belangrijkste van allemaal.
Inzicht alleen verandert je leven niet.
Een beslissing wel.
Sta jij misschien ook in zo'n fase?
Voelt alles saai?
Heb je het gevoel dat niets je nog raakt?
Denk je soms dat er iets mis is met jou, terwijl je eigenlijk alleen maar merkt dat je oude leven niet meer past?
Je hoeft vandaag nog niet te weten waar je naartoe gaat.
Misschien is het voldoende om te beseffen dat verveling niet altijd een vijand is.
Soms is ze de stilte vlak vóór je leven opnieuw begint te bewegen.
En voor mij was dat net de fase waarin de mooiste groei ontstond 💚
